آکنه و لک پوستی از مشکلات شایع پوست هستند که بر اساس علت ایجاد، شدت و نوع ضایعه به دستههای مختلفی تقسیم میشوند. شناخت این دستهبندیها نقش مهمی در انتخاب روش درمانی مناسب و جلوگیری از تشدید یا ماندگاری ضایعات پوستی دارد.
آکنه به طور کلی به چند گروه اصلی تقسیم میشود. آکنه غیرالتهابی خفیفترین نوع آکنه است و شامل کومدونهای سرسفید و سرسیاه میشود. این نوع آکنه در اثر بسته شدن منافذ پوست توسط چربی و سلولهای مرده ایجاد میشود و معمولا بدون درد و التهاب است، اما در صورت بیتوجهی میتواند به مراحل شدیدتر تبدیل شود.
آکنه التهابی مرحله پیشرفتهتری از آکنه است که با التهاب، قرمزی و گاهی درد همراه است. این نوع آکنه شامل جوشهای قرمز و چرکی میشود و احتمال باقیماندن لک پس از بهبود آن بیشتر است. آکنه التهابی معمولا نیاز به درمان دارویی دقیقتر دارد.
آکنه شدید که به صورت ندولار یا کیستیک دیده میشود، عمیق، دردناک و مستعد ایجاد اسکار و لکهای ماندگار است. این نوع آکنه اغلب بدون درمان تخصصی بهبود نمییابد و میتواند تأثیر قابل توجهی بر ظاهر و اعتماد به نفس فرد داشته باشد.
نوع دیگری از آکنه، آکنه هورمونی است که بیشتر در بزرگسالان دیده میشود و معمولا نواحی فک، چانه و گردن را درگیر میکند. نوسانات هورمونی نقش اصلی در بروز این نوع آکنه دارند و شدت آن ممکن است در دورههای خاصی افزایش یابد.
لکهای پوستی نیز بر اساس علت ایجاد به چند دسته تقسیم میشوند. شایعترین نوع لک، لک پس از آکنه است که به دنبال التهاب جوش ایجاد میشود و به صورت لکهای قرمز یا قهوهای باقی میماند. این لکها معمولا با گذشت زمان و مراقبت صحیح قابل بهبود هستند.
ملاسما نوعی لک پوستی است که به صورت لکههای تیره و نامنظم ظاهر میشود و اغلب تحت تأثیر عوامل هورمونی و نور خورشید ایجاد یا تشدید میشود. این نوع لک بیشتر در نواحی مرکزی صورت دیده میشود.
لکهای ناشی از آفتاب در اثر تماس طولانیمدت با اشعه خورشید ایجاد میشوند و در صورت عدم استفاده از ضدآفتاب و محافظت مناسب، ماندگارتر میشوند.
برخی لکها نیز در نتیجه التهابهای پوستی، تحریک مداوم یا مصرف بعضی داروها به وجود میآیند. این نوع لکها معمولا با کنترل عامل زمینهای و مراقبت مناسب پوست قابل پیشگیری و درمان هستند.